جریده – عارف شریفی صرخه: ۱. در دنیای سیاست و مدیریت، شاخصی وجود دارد که از تمام آمارهای دولتی واقعیتر است؛ شاخصِ «ملموسِ تغییر». اینکه وقتی خورشید غروب میکند، دقیقا چند قدم به جلو برداشتهایم. در اقتصاد جهانی، اکونومیست «شاخص بیگمک» را مطرح کرد تا قدرت خرید را با قیمت یک ساندویچ بسنجد؛ ساده و بینیاز از محاسبات پیچیده.
من اما برای دزفول، «شاخص ۱۸ روزه» را پیشنهاد میکنم. شاخصی که نشان میدهد در بازهی ۱ تا ۱۸ خرداد، چگونه میتوان ۵۰ آجر را در دلِ یک سازهی واحد چید تا به جای سریالِ «ناکارآمدی» در برخی پروژهها، «سریالِ اقدام» رقم بخورد.
۲. هدف از این شاخص، سنجشِ «زمان» در برابر «عملکرد» است؛ اینکه مدیریت یعنی منتظرِ معجزه ماندن، یا ساختنِ معجزه در ۱۸ روز. ما در دزفول با ۵۰ اقدامِ متصل از سوی دکتر عباس پاپیزاده، نماینده مردم این شهرستان در مجلس روبرو هستیم که مثل قطعات یک ساعت، پشت سر هم کوک شدهاند. این چیدمانِ آجروار از بنیادینترین لایه، یعنی «اخذ مجوز و تخصیص ۵ هزار میلیارد تومان اعتبار ماده ۵۶» برای انقلاب در طرح جامع فاضلاب و آبرسانی آغاز شد.
بلافاصله بر این بستر، لایهی تکنولوژی با «نصب دکلهای 5G» در ملاصدرا و زیباشهر، «توسعه سایتهای ارتباطی» در روستاهای شهیون و سردشت، و «تأمین باتریهای پشتیبان» برای پایداری شبکه مخابراتی در بحران جای گرفت.
۳. این مهندسیِ فشرده، سپس به سراغِ مسدود کردنِ بنبستهای مواصلاتی رفت؛ «پیگیری نهایی برای تکمیل پلهای استراتژیک عجیرب و ماهوربرنجی» در کنار «نهضت آسفالت چند ده هزار متری» معابر صفیآباد و شمسآباد و نوسازی جادههای مواصلاتی. در ادامه، این معماریِ اجرایی با «تجهیز دهیاریها به لودر و ماشینآلات سنگین»، «نوسازی ناوگان آتشنشانی»، «تأمین آمبولانسهای جدید» و ارتقای تجهیزات ایمنی، امنیتِ زیستِ روستایی و شهری را بیمه کرد. اما غافلگیریِ این چیدمان در لایهی «اقتصادِ نهادها» بود؛ جایی که «اختصاص اراضی تجاری به اداره اوقاف برای درآمد پایدار ۶۰ مسجد»، مدلی از خودکفاییِ فرهنگی را رقم زد.
۴. سقفِ این بنای ۵۰ گانه را بخشهای معیشتی و عمرانی تکمیل کردند؛ از «نوسازی و تجهیز مدارس فرسوده» و «توسعه ورزشگاه و اماکن ورزشی» تا «پیگیریها برای پرداخت مطالبات گندمکاران»، «توسعهی گازرسانی به بخش چغامیش» و «اقدامات زیرساختی برای کمک به ثبت جهانی روستای پامنار در یونسکو».
مجموعهی این اقدامات، در کنارِ دهها مورد دیگر از «جذب اعتبارات اشتغالزایی»، «نظارت دقیق بر پروژههای آبفا»، «تسهیلگری در امور بازرگانی اصناف»، «رسیدگی به مشکلات مسکن و پروندههای ثبتی» و «برنامهریزی برای بهبود رفاه عمومی»، آنچنان فشرده و متصل چیده شده است که دزفول را از یک وضعیتِ «ایستایِ اداری» به یک «کارگاهِ خستگیناپذیر» بدل کرده است؛ مسیری که نشان میدهد چگونه میتوان با دستِ خالی و ارادهی پیگیر، آجر روی آجر گذاشت و بنایی ماندگار ساخت.
پینوشت نخست: در بررسیهای انجام شده از یکم تا ۱۸ خردادماه سال جاری، در مجموع، ۵۰ مورد عملکرد از سوی نماینده مردم دزفول در حوزههای مختلف شناسایی شده است.
پینوشت دوم: ۵۰ مورد عملکرد ثبتشده که در دسترس هستند، نمادِ دگرگونی در مدیریت محلی و داستان عبور از بنبستها با تکیه بر دیپلماسی بروکراسی و بودجه هستند.
پینوشت سوم: پلهای توسعهی خوزستان میتوانند به جای «شاخص ناکارآمدی»، به «شاخصِ سرعت» بدل شوند؛ کافی است نگاهِ حاکم بر این ۱۸ روز، در جایجای استان تکثیر شود.
انتهای پیام
