درخشش مدیرمسئول «صدای جریده» در جشنواره رسانهای روایت مقاومت/ «عارف شریفی صرخه» رتبه برتر بخش یادداشت را کسب کرد
اندیمشک؛ بازیگر ارزی ۱۶ همتی در اقتصاد کشاورزی خوزستان
چرا نژادپرستی بزرگترین هدیه به دشمن در «جنگِ روایتها» است؟
نخستین کانال تخصصی ترجمه «اخبار عربی به فارسی» راهاندازی شد + لینک عضویت
پارادوکس «شرمن» در جغرافیای قرن بیست و یکم/ نگاهی به تهدید اخیر ترامپ؛ چرا «زمین سوخته» در خاورمیانه جواب نمیدهد؟
مناظره در شبکه الجزیره با موضوع «ایران و ضربالاجل ترامپ»
عزم و ارادهی مثال زدنی در خطوط تولید / گزارش تصویری
پیشبینی نتیجه مذاکرات احتمالی بین ایران – آمریکا
تازهترین آزمونهای استخدامی بار دیگر نشان داد شوش و کرخه در تقسیم فرصتهای شغلی کشور سهمی ندارند؛ سهمی که با نیاز واقعی این دو منطقه هیچ نسبتی ندارد. بررسی دفترچههای تازهمنتشر شده استخدامی نشان میدهد شوش و کرخه، بار دیگر کمترین سهم را در میان شهرستانهای همجوار دریافت کردهاند
مدیرکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی استان خوزستان: تعطیلی زمینهای فوتبال نهتنها به حفاظت کمک نکرده، بلکه باعث افزایش آسیبها در سالهای اخیر شده است. ما مطالبه جوانان را درست و کاملاً بهحق میدانیم.
آیا با تعطیلی فوتبال، محوطه باستانی شوش بهتر حفظ شد؟پاسخ صادقانه، تلخ است: بهجای جوانانی که ورزش میکردند، حالا کنج هر تپه، معتادانی بساط پهن کردهاند، یعنی بهجای نشاط، سایهٔ ترس و بهجای مراقبت، بیسامانی. اگر حضور جوانان، روزی سپری برای حفاظت بود، اکنون نبودشان، محوطه را بیدفاعتر کرده است.
در این گزارش، روایت جنگ ۱۲ روزه از زبان مردم خوزستان را مرور میکنیم؛ از شوک اولیه تا ساعات پرتنش بعدی، از صدای انفجار تا سکوت خانهها، از ترس، تردید، و امیدی که هنوز خاموش نشده است.
امروز، اول آبان ماه، روز ملی آمار و برنامهریزی است؛ روزی که یادآوری میکند بدون داده و تحلیل، هیچ برنامهای واقعاً کارآمد نخواهد بود، همانطور که هانس روسلینگ، پزشک و استاد آمار سوئدی، میگوید: «دادهها دروغ نمیگویند، اما نحوه تفسیرشان میتواند حقیقت را مخدوش کند.» شوش، با تکرار سالانه اعتراضها و گزارشهای مردمی، مصداق زنده این جمله است.
درست وقتی تصاویرِ براقِ طرح «چهارشنبه جهادی» در اینستاگرام و واتساپ دستبهدست میشود، از دل کوی سیلو صدایی بلند میشود که همه قابهای تبلیغاتی را میشکند.
عارف شریفی صرخه: کودکی بستری بود، نه در بخش سوختگی، بلکه در بخش گوارش، اما صورتش سوخته بود، نه از حادثه، نه از آتشسوزی، بلکه از سیگار، دوستی از شوش در خوزستان این روایت را برایم تعریف کرد، مدتی ذهنم درگیر بود، نه فقط از درد کودک، بلکه از درد تفکری که هنوز نفس میکشد.
هفتهی دولت امسال، دزفول صحنهی افتتاح و کلنگزنی ۱۹۳ پروژه بود. ارزش این طرحها بیش از ۱۰ هزار میلیارد ریال. از راه و صنعت گرفته تا مسکن، برق، گاز، فیبر نوری، ورزش، آب و فاضلاب، کشاورزی و آموزشوپرورش. فقط در بخش آموزشی و درمانی ۹ طرح با اعتبار یکهزار و ۳۰۰ میلیارد ریال به بهرهبرداری رسید. بسیاری هم بدون تشریفات رسمی، بیسروصدا آغاز شدند. این یعنی مدیریت عملگرا.
در آیین اختتامیه نخستین جشنواره رسانهای «خوزستان همدل» که روز جمعه هفتم شهریورماه ۱۴۰۴ در سالن اجتماعات نمایشگاه دائمی اهواز برگزار شد، عارف شریفی صرخه، مدیرمسئول پایگاه خبری «صدای جریده»، موفق به کسب رتبه نخست در بخش گزارش شد.
امروز شوش و کرخه با جمعیتی بیش از دویستهزار نفر، تنها یک بیمارستان دارند! یک عدد! کافیست همین را کنار شاخص رسمی وزارت بهداشت بگذارید تا عمق فاجعه را ببینید: استاندارد کشوری میگوید برای هر هزار نفر جمعیت باید دستکم ۱.۶ تخت بیمارستانی وجود داشته باشد. یعنی شوش و کرخه باید بیش از ۳۲۰ تخت داشته باشند. آیا داریم؟ خیر! شاید خیلی کمتر از نصف این عدد. این یعنی بیمار شوشی یا کرخهای یا باید در صفهای طولانی بماند یا راهی اهواز و دزفول و اندیمشک شود.