جریده – عارف شریفی صرخه: راستش را بخواهید، در میان هیاهوی خبرهای تکراری، شنیدن یک خبر خوش از لولهسازی اهواز، حالم را خوب کرد. نه به خاطر عدد و رقمهای مرسوم، بلکه به خاطر آن روح جاری در کارگاه هیدرولیک که یادمان میآورد هنوز هم میتوان با تکیه بر «خود»، گرههای بزرگ را باز کرد.
من از دنیای پیچیده هیدرولیک و مکانیک چیز زیادی نمیدانم؛ برای من، لوله فقط یک تکه آهن است و کارخانه هم جایی پر از سر و صدا؛ اما وقتی از لابهلای خبرهای روابطعمومی این شرکت در ۱۸ خرداد، خواندم مهندسان کارخانه شماره ۴، در یک اقدام جسورانه، شیرآلات هیدرولیکی پیچیده و پردردسر را از روی اکسپندرها حذف کردهاند و به جایش «پاورسیلندری با طرح جدید» ساخته و مونتاژ کردهاند، فکرم مشغول شد، ماجرا برای من از یک «تعمیر ساده» فراتر رفت.
همیشه فکر میکردیم برای پیشرفت باید چیزی «اضافه» کرد؛ مدام قطعه روی قطعه گذاشت و دستگاههای پیچیدهتر خرید اما انگار در اهواز، ماجرا برعکس شده است.
اینکه جرات کنی آن شیرآلات تو در تو و پرادعای خارجی را از روی دستگاه باز کنی و بگویی «خودمان راه سادهتر و مطمئنتری بلدیم»، یعنی دیگر مقهور و بنده آن غول آهنی نیستی.
البته این سادگی، نشانهی ناچاری نیست؛ نشانهی آن است که «مهندس ما» حالا از ماشین بزرگتر شده و به جای تقلید، به یک جور «اجتهاد فنی» رسیده است؛ این همان نقطهای است که دانش با غیرت گره میخورد.
اما این جرات، ریشه در کجا دارد؟ وقتی کارخانهای نیم قرن قدمت دارد، یعنی زیرِ سقفِ آن، تجربهای نسلبهنسل دستبهدست شده است. این توان فنی که امروز میبینیم، ارثیهی پنجاه سالهای است که از استادکار قدیمی به جوان امروز رسیده؛ همان سنت نجیبی که میگوید نان را باید با تخصص و غیرت از میان آهن و فولاد بیرون کشید؛ این پاورسیلندر جدید، محصول همین تاریخچه و اصالت است.
من در این خبر، بیشتر از آنکه به فکر قطعه و دستگاه باشم، به آن نگاه بااصالتی فکر میکنم که ۵۰ سال تجربه این شرکت را در کولهپشتیاش دارد و حالا به جای چشم دوختن به دستِ غریبه، آستین بالا زده تا گره کار را با دانش خودش باز کند.
این نگاشته نه یک رپرتاژ است و نه یک ادعای بزرگ؛ فقط روایت آدمهایی است که ثابت کردند اگر به «داشتههای خودمان» و آن تجربه نیمقرنی تکیه کنیم، گره مشکلات باز شده و برکت خودش نازل میشود.
شاید فردا که این لولهها در دل خاک این سرزمین آرام میگیرند، کسی نداند چه فکرها و چه «دستهای روغنی پاکی» پشت آنها بوده، اما همین که چرخ تولید با هزینهای کمتر و پایداری بیشتر میچرخد، یعنی آن ارثیه ۵۰ ساله به درستی به ثمر نشسته است … همین و بس.
انتهای پیام
