به گزارش پایگاه خبری صدای جریده، در تقویم جهانی، برخی روزها تنها یک تاریخاند؛ اما ۲۵ اکتبر از آن روزهایی است که هم زخمهای جهان را یادآوری میکند و هم درمانهایش را. روزی که سیاست، هنر و زندگی روزمره در کنار هم، مسیر آینده بشر را ترسیم میکنند.
در ۱۹۶۲، نلسون ماندلا به پنج سال زندان محکوم شد؛ تصمیمی که رژیم آپارتاید گمان میکرد پایان یک صدای مزاحم است. اما دنیا به ما آموخت که ایدهها را نمیتوان زندانی کرد. آن سلول کوچک، نقطه شروع سقوط تبعیض نژادی شد و ماندلا به نماد جهانی عدالت بدل گشت. پیام او هنوز زنده است: وقتی عدالت را زندانی میکنید، دیوارها دیر یا زود فرو میریزند.
در ۱۹۴۵ و پس از شکست ژاپن، کنترل تایوان به جمهوری چین سپرده شد. آن روز، یک الحاق سیاسیِ پساجنگ بود؛ امروز، گسل ژئوپولیتیک جهان. تایوان با صنعت تراشهسازی خود، به شریان حیاتی اقتصاد دیجیتال تبدیل شده؛ نقطهای که رقابت چین و آمریکا در آن آینده نظم بینالملل را تعیین میکند.
در ۲۰۱۰، زمینلرزه و سونامی مهیب در اندونزی بیش از ۴۰۰ جان را گرفت. این فاجعه دوباره تأکید کرد که بشر، با وجود پیشرفت تکنولوژیک، همچنان در برابر طبیعت شکننده است. برنامهریزی ما نباید تنها برای توسعه باشد؛ بقا هم باید در اولویت بماند.
اما ۲۵ اکتبر فقط روز سیاست و بحران نیست. روز امید است؛ روز خلاقیت. این روز، زادروز پابلو پیکاسو است؛ هنرمندی که زاویه دید جهان را تغییر داد. امروز همچنین «روز جهانی هنرمند» و «روز جهانی پیتزاپزان» است؛ یادآوری اینکه جهان با هنر نفس میکشد و با لقمهای ساده از دل آتش، معنای زندگی را بازمییابد.
پیام ۲۵ اکتبر روشن است: قدرت بدون انسانیت سقوط میکند، و انسانیت بدون قدرت فراموش میشود.
این تاریخ به ما یاد میدهد: آینده نه فقط با امضاهای سیاسی، بلکه با رنگ قلممو و گرمای تنور ساخته میشود و هر روزی که در آن به آزادی، خلاقیت و زندگی اهمیت دهیم، به آینده فرصت دادهایم.
انتهای پیام
