یادداشت صبحگاهی – عارف شریفی صرخه ( ۳ آبان ۱۴۰۴ ) – پیادهروی، در سطح جهان، تنها یک ورزش ساده نیست؛ قراردادی نانوشته میان شهر و شهروند است، هر قدم پیامی دریافت میکند: اگر شهر منظم باشد «اینجا جایت هست»، اگر زیبا باشد «قدمهایت ارزشمندند» اگر ایمن باشد، «زندگی مهم است».
در شوش، روز ۲ آبان، همایش پیادهروی برگزار شد، اتفاقی مثبت؛ جامعه را از خانه بیرون آورد و نفس شهر را برای چند ساعت تازه کرد اما فرهنگ پیادهروی زمانی شکل میگیرد که همهچیز در شهر به پیادهروی دعوت کند: خیابان، زمین، هوا، دیوار، نور، امنیت و از همه مهمتر: امید.
حالا بیاییم صادقانه نگاه کنیم: اگر زبالهها دیر جمع شوند، اگر جدولها شکسته بمانند، اگر خیابانها تاریک باشد، اگر دیوارها خطخطی و مخدوش باقی بمانند، اگر المانهای شهری بیهویت باشند، اگر پروژههای نیمهتمام مثل زخم باز بمانند، اگر رفاه در حد انتظار نباشد و اگر مسئولان پاسخگو نباشند، این شهر با تمام بینظمی و آشفتگیاش چه پیامی را به ناخودآگاه شهروندان ارسال میکند؟
پیام خطرناک و خاموش این است: «اینجا راه رفتن ارزش ندارد»، «تو و قدمهای تو مهم نیستید»، «زندگی فقط بقاست، نه حرکت» اینجاست که همایشهای پیادهروی، بهجای آغاز یک فرهنگ، میشوند تعطیلی موقت احساس واقعیت.
در علم مدیریت شهری، یک اصل کلیدی وجود دارد: فرهنگ از محیط پیروی میکند، شهر آشفته، شهروند پیادهرو پرورش نمیدهد؛پس اگر مسئولان واقعاً میخواهند این فرهنگ را جا بیندازند: باید شهر همیشه تمیز باشد، باید نظم به چشم بیاید، باید مسیرهای ایمن، زیبا و مناسب برای پیادهروی فراهم شود، باید امکان توقف، سرگرمی، رفاه، استراحت و تعامل در دل مسیرها باشد، باید فضاهای شهری احساس تعلق ایجاد کنند و باید مدیریتی باشد که پاسخ بدهد، نه فقط حضور پیدا کند!
بنابراین همایشها میتوانند جرقه باشند، اما فرهنگ، محصول تداوم و تجربه روزمره است اگر میخواهیم مردم شوش هر روز پیادهروی کنند، شهری باید بسازیم که هر روز مردم را دعوت به حرکت کند، نه فقط یک روز در سال.
مسئله ساده است: شهر، هر روز برای مردم حرف میزند، حالا نوبت مدیران است که گوش بدهند: آیا این شهر مردم را به حرکت فرامیخواند؟ یا به سکون؟ به زندگی؟ یا به ناامیدی؟ واقعیت این است: فرهنگ پیادهروی با «قدم مردم» شروع میشود، اما با «قدمهای مدیران» ادامه پیدا میکند.
روی هم رفته، پیادهروی، نیازمند شهری زنده است؛ شهری که «نبض» داشته باشد، شهری که شهروند وقتی قدم میزند، حس کند زندهتر شده، نه خستهتر.
انتهای پیام
