صدای جریده – عارف شریفی صرخه: خوزستان، سرزمینی که پرآبترین رودهای ایران را در دل خود جای داده و با غنیترین منابع، به تعبیر عشق و امید برای ملت خویش تبدیل شده، اما در عین حال، زخمهایی عمیق بر تن دارد، دولت در سفر به این استان و در مواجهه با 2 حقیقت تلخ و شیرین فرصتها و محرومیتها، این سوال را در ذهن مردم زنده کرد که اگر خوزستان در مشت جهانیان بود، چه شکوه و عظمتهایی را در خود میپروراند؟
زادگاه تاریخ، نفت، کشاورزی، ثروتهای خدادادی و صنایع بزرگ، رتبه دوم تولید ناخالص داخلی و بزرگترین تولیدکننده نفت، محصولات کشاورزی، فولاد و پتروشیمی که پر آب ترین رودهای ایران را در دل خود جای داده است، در غمانگیزترین حالت، در چنبره فلاکت و محرومیت به سر میبرد و براساس گزارش مرکز آمار کشور در سال 1402، رتبه دوم فلاکت را به خود اختصاص داده است.
- چرا خوزستان اینطور است
معاون توسعه روستایی و مناطق محروم رئیس جمهور در سفر دولت پزشکیان به خوزستان به این حقیقت تلخ اشاره کرد، عبدالکریم حسینزاده در نشست برنامهریزی و توسعه خوزستان که ۴ بهمنماه 1403 در شهرک نفت اهواز برگزار شد، گفت: «خوزستان کشور را سر پا نگه داشته اما رتبه دوم فلاکت را دارد».
رئیسجمهور نیز با چهرهای درهم و نگاهی متعجب، در جستجوی دلایل غفلت از این استان ثروتمند بود، دکتر مسعود پزشکیان در جلسه پایانی دولت در اهواز گفت: «هرچقدر فکر میکنم که خوزستان چرا اینطور است جوابی برای آن پیدا نمیکنم، در خوزستان هرچه را نگاه میکنیم نعمت است، اما وقتی روی زمین میایستیم گرفتاریهایی را میبینیم که بههیچوجه قابل قبول نیست».
- اگر جهانیان شوش را داشتند
وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی نیز درباره خوزستان بیان کرد: «هیچ استانی در کشور، همانند خوزستان وجود ندارد، اگر جهانیان شوش را داشتند آن را به مرکز معیشت و هویت تبدیل میکردند، شوش سرزمین رمزها و رازهاست، ایران زمین به شوش میبالد، اگر جهانیان شوش را داشتند این منطقه یک مرکز مهم اقتصادی، معیشتی و اشتغال زا بود، تمام شاخص ها از شوش، مایه مباهات و بسیار افتخارآمیز است، صد افسوس که ما نتوانستیم تصویر زیبای شوش را به ایرانیان و جهانیان معرفی کنیم».
سیدرضا صالحیامیری پرده از حقیقت تلخ شوش برداشت، شهرستانی که قدمت دیرینه دارد و به عنوان زادگاه تمدن در جهان شناخته می شود، 2 اثر ثبت شده جهانی در فهرست یونسکو دارد و علاوه بر آن، از منابع خدادادی بسیار ارزشمندی همچون وجود 3 رودخانه پرآب و اراضی بسیار حاصلخیز برخوردار است، اما غبار محرومیت دور تا دور این گنجینه ملی را گرفته است.
سرانه تخت بیمارستانی در این شهرستان پایین است، بیکاری موج می زند، دچار کمبود امکانات رفاهی، زیربنایی و گردشگری است و حجم بزرگ محصولات کشاورزی آن به دلیل نبود صنایع تبدیلی و تکمیلی به صورت خام با نازل ترین قیمت، به استانهای دیگر فروخته می شود.
- ساحل هندیجان و ظرفیتهای بی نظیر
معاون رئیسجمهور در امور روستایی و مناطق محروم در جلسه پایانی سفر دکتر مسعود پزشکیان به خوزستان در 4 بهمن نیز به عظمت فرصتهای رهاشده هندیجان اشاره کرد و گفت: «نیم میلیون هکتار از ساحل هندیجان به روی دریا گسترده است، و من اطمینان دارم که در هیچ کجای دنیا نمیتوان نمونهای همانند آن یافت. اگر این سرزمین در هر گوشهای از دنیا بود، به منبع درآمدی وسیع تبدیل میشد، اما متأسفانه سالهاست که نیازی به توجه و رسیدگی ندارد.»
شهرستان بندر هندیجان، با تاریخچهای که به سه هزار سال پیش بازمیگردد، از متمدنترین و کهنترین شهرهای استان خوزستان به شمار میآید. این شهر زیبا، آخرین نقطه اتصال خوزستان به بوشهر است و با 95 کیلومتر مرز دریایی به خلیج همیشه فارس، خود را در آغوش دریا قرار داده است.
هندیجان در عرصه ملی به ماهی و میگو شهرتی خاص دارد، چراکه این دیار، بهترین و لذیذترین آبزیان جهان را در دل خود جای داده است. کیفیت بینظیر میگو و ماهی هندیجان در هیچ نقطهای از ایران قابل مقایسه نیست و شهرت جهانی دارد.
- رازهای تشکوه و تاریخ رهاشده
معاون رئیسجمهور در امور بانوان و خانواده نیز راز و رمزهای نهفته در دل خوزستان را بیان کرد و از کوهی به نام “تشکوه” در رامهرمز یاد کرد که همیشه در آتش میسوزد. این ظرفیت شگرف، در جهانی بیهمتا به دوش میکشد که حتی ایرانیان هم از آن غافلند. در این راستا، زهرا بهروزآذر با تأکید بر آثار تاریخی رها شده، از تابوت ۲۵۰۰ ساله در رامهرمز نام برد که در بدترین وضعیت ممکن در معرض نابودی است.
تشکوه در منطقهای در نزدیکی رامهرمز است که بعد از روستای ماماتین و در نزدیکی روستای گنبد لران قرار دارد؛ در بخشهای مختلف از دامنه این کوه، شعلههای دائمی آتش زبانه میکشد و چشمانداز شگفتانگیزی میسازد.
- کشاورزی و پتانسیلهای فراوان
وزیر جهاد کشاورزی نیز در این نشست به ظرفیتهای عظیم خوزستان سخن اشاره کرد و گفت: «خوزستان ۱۴ درصد از تولیدات کشاورزی کشور را تأمین میکند و این استان از پتانسیلهای فراوانی برخوردار است.»
وجود رودهای پرآب و جلگه حاصلخیز، این استان را به زادگاه کشاورزی کشور تبدیل کرده است، تولد تمدنهای بزرگ به وابسته این ظرفیت عظیم بوده است، خوزستان سالانه ۱۷و ۸دهم میلیون تن محصولات کشاورزی تولید میکند و در کشتهای پاییزه و محصولات راهبردی در کشور حرف اول را می زند.
در مجموع، خوزستان، سرزمینی است که زمان و مکان آن را به فراموشی سپردهاند، اما همچنان مملو از ظرفیتها و گنجینههای پنهانی است که نیازمند توجه و احیاء است، شاید زمان آن رسیده که دولت کنونی با ابزار تبعیض مثبت و عملی کردن وعده هایش، برای نجات این گنجینههای فرهنگی و طبیعی چراغی از امید را در دل مردم خوزستان بیفروزد.
انتهای پیام
