صدای جریده – نویسنده: عارف شریفی صرخه: وداع تلخ و همیشگی شهردار حر، یادآور روزی است که قرار بود او، یکی از حاضران در مراسم معارفه دادستان باشد!
همان روز چهارشنبه، یعنی ۱۴ مهر ۱۴۰۰ که محمدرضا پاپی زاده، فقط یک کیلومتر آن طرفتر از شهر حر، دچار حادثهای هولناک شد و جان باخت.
از آن روز، تا صبح امروز یازدهم تیرماه ۱۴۰۲ که روز معارفه دادستانی دیگر بود، این جاده مرگبار، هموطنان دیگری را به کام مرگ کشاند…، مثل سه نوجوانی که همین چند هفته پیش در این جاده لعنتی دچار حادثه شده و جان باختند.
زجههای مادرانه بر جنازه فرزند نوجوانش که در جاده ۱۲ کیلومتری حر، پرپر شده را تصور کنید، چه پیامی سوزناکتر از این تراژدی سراغ دارید که بتواند، احساسات یک انسان را تکان دهد؟ فکر میکنید در چند سال اخیر تاکنون، چند مادر، اینگونه به سوگ فرزندان حادثهدیده خود در این جاده نفرینشده نشستهاند ؟
میگویند که خطر مرگ، رساترین هشدار برای پیشگیری است، اما چند نفر دیگر باید طعم تلخ مرگ را بچشند، تا این هشدارها شنیده شده و باعث ایمنسازی جاده حر شود؟
مسئولان، وضعیت خطرناک این جاده را به کانال آبیاری و مالکان ِ معارض در حریم جاده نسبت میدهند، در این میان، مشکل روشنایی در جاده هم وجود دارد، پس چه کسانی باید این مشکلات را حل کنند؟ مسئولیت اجتماعی کارخانه ها چه می شود؟ ایجاد تعامل بینبخشی که جزو وظایف فرماندار است، چه؟ سرنوشت وعده ها و مسئولیت نظارتی نماینده این شهرستان در مجلس چی؟
اصلا مشکل این جاده کجاست؟ متولیان راه میگویند، عرض جاده کم است و پیچ های خطرناک دارد، از نظر آنها، ایمنسازی این جاده نیاز به تعریض هر ۲ باند آن دارد، ۲ پیچ خطرناک آن هم باید کاملا حذف شود. یعنی اینکه، جاده برای تردد رهگذران ِ یک شهر و چند روستا، چند هزار کارگر، کامیونها، ماشینآلات کارخانهها و تجهیزات کشاورزی، استانداردسازی و تعریض شود.
بنابراین باید به اندازه مورد نیاز جاده، قسمتی از اراضی کشاورزی – با رضایت مالکان -، واگذار یا خریداری شود و برای کانال آبیاری هم به صورت کارشناسی، چارهای اندیشید، پروژه روشنایی هم در امتداد این جاده عملیاتی شود. این دیگر، هنر مسئولان است که چگونه بتوانند، شرکتها و کشاورزان را همراه سازند، اینجاست که مدیریت و کاردانی معنا پیدا میکند.
بنابراین، پرواضح است عملیات روکش آسفالت که از وعده ها و نمایش های انتخاباتی متولد شده، به تنهایی برای ایمن سازی جاده حر کافی نیست، بدون تعریض، روشنایی و حذف پیچ های خطرناک، این جاده مخوف و مرگبار باقی خواهد ماند.
واقعیت این است که هرچند این جاده متولی مشخصی دارد، اما به دلیل محصور بودن در میان اراضی کشاورزی، وجود کارخانه های مختلف در محدوده و مجاورت آن و کانال آبیاری که در امتداد آن هست، نیازمند همراهی بخش های مختلف اداری و همراهی کارخانجات و کشاورزان است، معمولا فرماندار و نماینده شهرستان در مجلس، می توانند برای ایجاد این تعامل و همراهی نقش آفرین باشند، اتفاقی که به نظر می رسد، هنوز برای این جاده محقق نشده است.
در سایه این ضعف های مدیریتی، جاده حر به بستری برای اتفاقات ناگوار تبدیل شده است، از آن معارفه تا این معارفه، هموطنانی از میان ما تودیع شدند، آنها در جاده ای قربانی شدند، که تنها نیاز به توجه جدی، تعریض و روشنایی داشت، اینجاست که باید نمره مردودی را به مسئولان، متولیان و ناظران داد.
بنابراین، خیمه مرگ زمانی از این جاده، رخت بر بسته و کنار خواهد رفت که تمام مسئولان در کنار هم، کمر همت را بسته و برای رفع تمام موانعی که در مسیر ایمنسازی و تعریض آن وجود دارد، به دل جاده حر بزنند تا جاده ای ایمن به مردم تحویل دهند، این بزرگترین خدمت به مادرانی است که اگر جاده درست شود، دیگر به سرنوشت آن مادران داغدیده دچار نخواهند شد.
انتهای پیام/
