علی شریفی صرخه: آلودگی هوا در خوزستان دیگر یک اتفاق گذرا نیست. تکرار مداوم روزهای ناسالم و بسیار ناسالم، این پدیده را به بخشی از زیست روزمره شهروندان تبدیل کرده است. شاخصهایی که باید هشداری جدی برای تصمیمگیران باشند، به خبرهایی عادی در جریان اطلاعرسانی روزانه بدل شدهاند. همین عادیشدن، مهمترین نشانه بحران است.
در چنین شرایطی، انتظار میرود سلامت عمومی در اولویت سیاستگذاری قرار گیرد. با این حال، شواهد نشان میدهد واکنشهای حفاظتی مثل مجازی شدن مدارس و دورکاری ادارات نسبت به گذشته کمرنگتر شدهاند. تصمیمهایی که پیشتر در روزهای اوج آلودگی اتخاذ میشد، امروز کمتر به چشم میخورد؛ تغییری که از پذیرفتهشدن تدریجی آلودگی هوا در محاسبات مدیریتی حکایت دارد.
اما باید توجه داشت که تمرکز بر تعطیلی یا ادامه فعالیت مراکز آموزشی و ادارات، موضوع اصلی را تحتالشعاع قرار میدهد؛ کیفیت هوا و سلامت جامعه! هوایی که روز پاک به چشم ندیده و همیشه آلوده است، حتی بعد از بارندگی.
پیامدهای این وضعیت، بهوضوح در نظام سلامت استان قابل مشاهده است. افزایش مراجعات بیماران تنفسی به مراکز درمانی، نشانه فشار مستمر آلودگی هوا بر سلامت شهروندان است. این روند، بار مضاعفی بر دوش خانوادهها و ساختار درمانی کشور میگذارد و در صورت تداوم شرایط فعلی، هزینههای آن افزایش خواهد یافت.
با وجود این واقعیتها، اطلاعرسانی شفاف درباره منشأ آلودگی همچنان با ابهام همراه است. در افکار عمومی، نقش صنایع و فعالیتهای نفتی و صنعتی استان بهعنوان یکی از عوامل اصلی مطرح است؛ موضوعی که بدون نظارت موثر زیست محیطی قابل نادیده گرفتن نیست.
توسعه صنعتی زمانی معنا دارد که با ملاحظات زیستمحیطی و سلامت عمومی همراه باشد. ادامه فعالیت واحدهای صنعتی بدون پایش مستمر، هزینههایی به جامعه تحمیل میکند که در آمارهای اقتصادی بازتابی ندارند، اما در کیفیت زندگی مردم بهروشنی احساس میشوند.
آلودگی هوای خوزستان مسئلهای فراتر از یک استان است. این وضعیت بهطور مستقیم با حق شهروندان برای زندگی سالم پیوند دارد و نیازمند برنامه عملیاتی مشخص است؛ تقویت سازوکارهای نظارتی، پشتیبانی از طرحهای انرژیهای تجدیدپذیر، تقویت و اجرای دقیق قوانین زیستمحیطی و ایجاد هماهنگی بین دستگاههای دولتی، بخش صنعت و جامعه مدنی از اقداماتی است که انتظار میرود بهطور جدی دنبال شود.
عادیسازی آلودگی هوا، به معنای پذیرش تدریجی افت کیفیت زندگی است؛ مسیری که پیامدهای آن دیر یا زود آشکار خواهد شد. خوزستان، با همه ظرفیتهای انسانی و طبیعی خود، شایسته وضعیتی متفاوت است و رسیدن به آن، بدون بازنگری جدی در سیاستها و اولویتها امکانپذیر نخواهد بود./انتهای پیام
