عارف شریفی صرخه: تنها در ۹ ماه اول سال ۱۴۰۳، ۶۲۴ نفر در جادههای خوزستان جان خود را از دست دادند.
شوربختانه کابوس مرگ در محورهای این استان تمامشدنی نیست، در دیماه نیز هموطنانی را از دست دادیم، حتی در همین چند روز پیش یعنی در ۲۶ دیماه، یک پسربچه چهار ساله و دو مرد ۴۶ و ۵۸ ساله در جاده سرخهی شوش به دهلران کشته شدند! همان روز در محور هندیجان به سویره، حادثهای مشابه برای ۴ خانم و یک دختربچه رخ داد!
گویا حوادث دلخراش با جادههای خوزستان انس گرفته است و روزی نیست که در این محورها بدون حادثه سپری شده باشد! جادههایی که بار ترانزیت را بر عهده دارند و روزانه ترددهای سنگینی را میزبانی میکنند اما با این وجود، هنوز هم از استانداردهای لازم برخوردار نبوده و همین باعث شده تا جادهها، کمترین خطای رانندگی را با حادثه و مرگ مجازات کنند!
- عمق فاجعه را از رئیسجمهور پنهان نکنید
برخی مسئولان مربوطه و متولیان راه در سالها و دورههای مختلف، به وجود نواقص در راههای استان اعتراف کردهاند با این تفاوت، هیچگاه کسی از بین آنها حاضر به عهدهدار شدن مسئولیت حوادث و مرگ هموطنان نشده است!
برخی مسئولان پا را فراتر گذاشته و با اظهار نظر غیرمسئولانه، زخمهای مردم را تازه میکنند، مثلا در کمال تعجب محمد جولاننژاد، مدیرکل راهداری و حملونقل جادهای خوزستان در برنامه سیمای خوزستان، به جادههای خوزستان نمره ۱۸ از ۲۰ داده است، آن هم در آستانه سفر رئیس جمهور به اهواز که قرار است در اوایل بهمن 1403 انجام شود!
این نمره با وجود نواقص فنی جادهها و صدها حادثه دلخراشی که در طول سال، صدها خانواده را در فقدان عزیزانشان به سوگ مینشاند، ممکن است این ذهنیت را به وجود بیاورد که شاخصی به نام «جان مردم» در اولویت سنجش عملکرد جادهها نیست؟!
- دو هزار و ۸۸۴ تصادف در جادههای مواصلاتی شوش و کرخه
یادآوری وضعیت راههای خوزستان، روشن می کند که نمره آقای مدیرکل کل به راه ها، چیزی فراتر از یک بزرگنمایی ساده است! مثلا در شوش و کرخه، حوادث مرگبار بسیاری در جادههای آهودشت، چغازنبیل، خسرج، چعب، سرخه، حر، میانآب، فکه و محورهای ۵ گانه چنانه رخ میدهد، وضعیت دلهرهآور و دردناک این جادهها سالهاست که به همین شکل است، اما دردناکتر این است که با گذشت این همه مدت، چرا مسئولان به این جادهها رسیدگی نکردهاند؟
براساس اطلاعات موجود، از سال ۱۴۰۱ تا آذر ۱۴۰۲، دو هزار و ۸۸۴ تصادف در جادههای مواصلاتی شوش و کرخه رخ داده است. شوربختانه، با هر حادثهای، مدتی ماجرای جاده برجسته میشود، بعد از فروکش کردن ماجرا، جاده که بستر و علت اصلی وقوع حوادث است، به دست فراموشی سپرده میشود.
مثل حادثهای که در اواسط سال جاری برای کارگران نیشکر اتفاق افتاد و منجر به مصدومیت ۷ نفر در جاده هفتتپه شد، جادهای کمعرض، غیرایمن، ناهموار و با آسفالتی که عمر مفید آن، سالهاست به پایان رسیده و بنا به گفته محسن حویزه، فرماندار سابق شوش، ۳۰ سال از بهینهسازی آن میگذرد.
- عرض کم و پیچهای خطرناک و شیب غیراستاندارد
البته وضعیت محور مرگبار چعب در بخش مرکزی شوش نیز اینگونه وخیم است، ۱۱ روستا در طول این جاده ۱۲ کیلومتری قرار دارند، محورهای بزرگ چنانه در غرب کرخه شوش نیز شرایط بسیار بدی از نظر ایمنی و آسفالت دارند.
سهراهی و ورودی روستای دونار در جاده اندیمشک – دهلران در محدوده شوش نیز وحشتناک است، جاده استراژیک شهر حر را به این محورهای خطرناک اضافه کنید، جادهای که یک شهر و روستاهای زیادی را به هم وصل میکند و محل تردد کارگران و محمولههای کشاورزی به کارخانه قند است.
این جاده به دلیل عرض کم، پیچهای خطرناک و … باعث وقوع حوادث و سوانح منجر به فوت و خسارات شدید مالی و جانی در سالهای اخیر شده است.
چهارراه ورودی شهر شوش نیز به دلیل نداشتن تقاطع غیرهمسطح، محل تلاقی ترافیک شهری و ترانزیتی است، وضعیتی که این نقطه را در خطر وقوع حوادث قرار داده است.
- ضایعه نخاعی و مرگ
در نوروز ۱۴۰۳، یک نوجوان در جاده خطرناک، کمعرض و غیرایمن میانآب دچار حادثهای تلخ شد و درگذشت. نوجوانی دیگر نیز دچار ضایعه نخاعی شد و پس از چند ماه درگذشت، این جاده همچون محورهای مواصلاتی خطرناک شوش، نیاز به اصلاح و بازسازی دارد.
اما این حجم از مشکلات فاجعهبار جادهای، اگر گویای ناکارآمدی و بیتوجهی مسئولان به جان مردم نباشد، پس نشان دهنده چیست؟
جادههایی که میبایست در سفر پیشروی رئیسجمهور به خوزستان به خوبی مطرح شده و تعیینتکلیف شوند.
انتهای پیام
